Ons kindje van chocola

Ik denk dat we vandaag een mijlpaal hebben meegemaakt in Abereham zijn beleving als geadopteerd kindje !

Toen we zoals elke avond op weg waren naar de paardjes (hij gaat altijd vrolijk mee !), begon hij opeens te vergelijken tussen Ethiopië en België.

"In Ethopië Abereham veeeeeeel injerra eten" zei hij opeens. De eerste keer dat hij verwees naar Injerra, wat hij inderdaad heel veel at toen we nog in Ethiopië waren. En wil Abereham in België ook Injerra eten ? Vroeg ik terug. "Neen, neen in Belgium ni Injerra", zei hij een beetje verontwaardigd. Een bevestiging om niet direct naar Klein Ethiopië te gaan in Antwerpen. Een beetje later zei hij : "in Ethiopië geen televisie en in Ethiopië geen lichtjes." En in Ethopië erg warm ? voegde ik eraan toe. "Neen, in Ethiopië beetje koud en beetje warm. In België veeeeeeeel koud !" zei hij.

En in Ethiopië school ? vroeg ik. "ja school, maar Abereham kleuren in school da ga nie, Abereham nie naar school da ga nie" zei hij. Abereham werken ? Vroeg ik dan. "ja Abereham werken koeien !" zei hij. En in Ethiopië veel eten ? "neeen, nie veel eten, Belgium veel eten" zei hij. "En water ?" peuterde ik nog los. "Ethiopië vuil vuil water, in Belgium water ok" zei hij nog.

Ik was superblij met dit gesprekje. Het is voor mij zowel een bevestiging dat hij het hier goed heeft en tegelijk ook gezond dat hij terug aan zijn verleden begint te denken. Bovendien gaat zijn taal supersnel vooruit ! Hij begrijpt meer en meer wat wij zeggen en probeert zelf ook meer en meer gesprekjes te voeren.

Super !

3 oktober, Abereham is 2 maanden thuis en het is alsof hij nooit is weggeweest ! Af en toe knijp ik nog even in mijn wang om te zien of het niet allemaal maar een droom was...

Op die korte tijd heeft hij éénieders hart weten te veroveren. We hebben 2 weekends na elkaar uitgebreid gevierd; het ene weekend kwamen ongeveer een 100-tal personen langs, compleet met springkasteel, veel snoep en hapjes en een heuse clown. Het tweede weekend was het de beurt aan de familie. De vele gelukwensen en cadeautjes die hij mocht ontvangen waren overweldigend ! Hij moet wel het meest gelukkige ethiopische kindje in de wereld zijn geweest op die momenten en dat toonde hij dan ook door zijn uitbundige lach en zijn enthousiasme. Van de buren kreeg hij een gocart met een hele hoop kleurrijke ballonnen cadeau. De dag erna vroeg hij dan ook ongeloofwaardig : "grote auto nie Abereham he..." Hij kon het gewoon niet geloven dat al dat speelgoed en die gocart nu van hem was. Maar hij kon mooi spelen met zijn playmobiel zoo en de vele potjes playdoh en zijn afstandsbestuurde auto's die hij kreeg. Het allerliefste speelt hij nog met de kindjes van de straat. Als hij mag buitenspelen dan knuffelt en zoent hij me en zegt wel 10 keer "dankoewel mama !", niet dat hij niet mag buitenspelen, maar ik probeer hem wel zoveel mogelijk bij ons te houden als we thuis zijn voor de hechting.

Het is prachtig om hem zo te zien evolueren. Zijn taal wordt alsmaar beter. Af en toe komt er een leuk zinnetje uit zoals "de regen is op" als het stopt met regenen, of "grooooot zwembad" als hij in de zee had gezwommen het voorbije weekend. Na een weekje school kon hij al fietsen zonder hulpwieltjes (wel een paar schoenen totaal versleten door het "remmen") en de voorbije week gingen we al twee keer 12 km fietsen in het mooie puyenbroeck ! Hij leert enorm snel en gaat nog altijd graag naar school alhoewel hij ook al eens zei "genoeg school, Abereham gaan werken !" Vorige vrijdag was het eventjes paniek toen de school belde dat hij was gevallen en moest genaaid worden : zijn knie lag open na een bochtje met de fiets. Maar met juf Sarah erbij was het verdriet bij de dokter al snel voorbij.

Vorige week kwam hij terug met een zinnetje "je moet wachten sapperloot", blijkbaar een deel uit een gedichtje van de verkeersweek : als je voor rood staat moet je wachten. Hij oefent alles uitgebreid wat hij leert op school als we aan tafel zitten of onderweg in de auto. Als we goed luisteren vangen we vanalles op : de kleuren, de dagen van de week, "hocus pocus pas", "nie duwen nie trekken", of "loop maar door"...

Wat we niet hadden opgemerkt is dat hij bij de buren de Afrikaanse kuisvrouw had ontmoet. Hij was blijkbaar enorm verschoten en was stokstijf blijven staan. Dat is hij ons niet komen vertellen. Hij negeert dan ook alles wat met zijn verleden heeft te maken : beelden van Afrika op tv vind hij lelijk, donkere meisjes vind hij lelijk. Hij vraagt nauwelijks naar zijn verleden, alleen de foto van zijn home genoten uit Ethopië krijgt wat aandacht, hij noemt dan alle kindjes nog eens op. En één keer vroeg hij naar Mimi, de mevrouw van het home, of hij haar foto nog eens mocht zien. Hij komt ook zijn huidskleur af en toe eens vergelijken. De laastste keer zei hij "bijna melk", alsof hij denkt te zullen verbleken en er uiteindelijk zo bleek als ons te zullen uitzien. Zijn lievelingsfilm is Jungle book, we hebben alleen het tweede deel, maar Mowgli blijkt hem erg te boeien. Hij blijft er maar naar kijken en kent ondertussen de liedjes en dansjes bijna van buiten.

Ook wat eten betreft wil hij niet terug naar het verleden. Hij heeft nog nooit naar Injerra gevraagd. Hij proeft nog altijd alles, maar ondertussen heeft hij wel al gezien dat hij niet persé alles hoeft op te eten. Als hij het niet lust spuwt hij het nu wel uit, daar waar hij het in het begin gewoon doorspoelde met wat water. Water en melk hadden eerst zijn voorkeur, maar geleidelijk aan vraagt hij nu naar appelsiensap of zelfs cola, alhoewel het bruisend gevoel hem nog altijd een beetje prikkelt, en hij de boertjes die er op volgen niet kan waarderen. "Alee weeral pardom pardom" zegt hij dan. Voor de rest gaat de voorkeur nog altijd naar préparé, maar hij beseft nu wel dat we dit niet alle dagen op tafel kunnen zetten. Hij mag eigenlijk vooral niet weten wat het is : varken lust hij niet (maar hamburgers, bolletjes gehakt, hesp, ... dus wel...) en vis vind hij absoluut niet eetbaar (maar fishsticks, zalm, scampi, coquilles, gerookte zalm, ... dus wel. Hij at zelfs al een paar keer een mossel. Als je zegt dat vlees kip is, is het goed. Maar zoals bij alles copieert hij vaak wat hij ziet : zo liet hij nu zijn korstjes liggen van zijn boterham... dat had hij nog nooit gedaan, en hebben we hem dan ook niet toegegeven. Waarschijnlijk gezien op school ?

Zijn Ethiopische cultuur is wel nog steeds aanwezig. Hij vindt nog steeds dat meisjes moeten koken, wassen en strijken en dat mannen dat niet moeten doen, en hij maakt nog steeds af en toe zijn kruisje. De hechting ziet er soms als de processie van Echternach uit : twee stappen vooruit, één stap achteruit. Als we denken nu is hij goed bezig, dan wil hij de dag daarna niet meer aangeraakt worden. Nog steeds krijgen de mannen de voorkeur wat knuffelen en zoenen betreft. Ik probeer dan ook mijn vrije woensdagnamiddagen 100% met hem bezig te zijn, om zo de hechting goed te krijgen, en dat helpt wel. Het is ook leuk om samen dingen te doen, ik geniet er zelf met volle teugen van en ben van plan om vanaf nieuwjaar officieel ouderschapsverlof aan te vragen !

Abereham is wel degelijk geen droom ... het is allemaal echt en het voelt fantastisch !

Ondanks het boekje "Tiny gaat naar school", een bezoekje aan de klas en een rondleiding van de directeur in zijn school, leek Abereham niet te begrijpen wat het begrip "school" betekende. Hij vergeleek het met het leren van de ABC en het leren tellen. Dat was voor hem dan ook de enige "school" ervaring die hij kende. Dus de dag voor de eerste schooldag trok hij zijn schoudertjes op en zei "neneneneneeen" als we het woord school uitspraken, of keek hij ons met onbegrijpende ogen aan.

Maar toen duidelijk werd dat ALLE kindjes naar school gingen, inclusief de kindjes van de straat, was hij bereid het een kans te geven. Zijn koekentas stond al 3 dagen klaar en hij stapte enthousiast de auto in richting school, onderweg verbaasd over de hoeveelheid kindjes die per fiets onderweg waren met hun eigen rugzakken !

Hij liep lachend de speelplaats op, begroette zijn lerares Sarah enthousiast als altijd en begon de fietsjes te inspecteren op de speelplaats. Afscheid was geen probleem, een bye bye en ciao ciao en zelfs een zoen kon er nog af. Hij was er klaar voor. Zoals bij alle kindjes was het moeilijker voor de mama en de papa...

Om 3 u 30 gingen we hem dan ook nieuwsgierig terug afhalen : hij zat mooi klaar met een sjaaltje rond zijn hals met rode sterren en zijn naam en keek verbaasd en blij op toen hij ons (mama en grote broer) zag. Er volgde een heel verhaal in zijn eigen nederlandse gebarentaal : hij had de sterren zelf op zijn sjaaltje gestempeld, hij had gedanst en een kindje was boos geweest en had hem een klop gegeven, iets over een fietsje waar hij opzat... en 's middags had hij lekker gegeten : lekkere soep (slurp slurp gebaar) en lekkere "moccoroni". Of hij morgen terug naar school ging ? Jazeker !! De juf zei dat hij heel enthousiast was en heen en weer liep en wat structuur kon gebruiken, en dat hij honderduit gedanst had. Zo kennen we hem inderdaad...  Hopelijk toont hij niet teveel boze buitjes aan de juf als ze hem de regeltjes duidelijk maakt

Abereham is nu bijna een maand bij ons thuis en hij doet het uitstekend ! Uiteraard moeten we af en toe zoals bij elke 6 jarige duidelijk grenzen trekken, maar al bij al is het een super blij en leuk jongetje dat korte boze buitjes afwisselt met lange blije momenten. Het is heel leuk om hem te zien openbloeien en zijn bewondering te zien bij elke nieuw gegeven in zijn leven : luchtbalonnen bijvoorbeeld, of de buurkindjes op de trampoline, rolschaatsen en skateboards. Zijn nederlands verbetert zienderogen, hij imiteert dan ook regelmatig zinnetjes zoals "zijde moe ? ga je slapen ?" of als hij iets lekker vindt zegt hij "ist lekker !" Een "lichtje" is nog een "kleintje" en het verschil tussen een boterham en boter is ook nog niet heel duidelijk, maar Americain préparé kent hij als geen ander want dat is zijn lievelingsgerecht ! Cola of eender welke andere frisdrank met bubbels gaan er nog niet in, hij houdt het liever bij melk, water, of fruitsappen, en elke dag proeft hij nieuwe smaken want wij proberen natuurlijk vanalles uit.

Onlangs hebben we hem ingeschreven op school en zag hij zijn klasje voor het eerst, maar ik denk niet dat hij echt beseft wat "school" eigenlijk betekent, alhoewel ik hem via boekjes heb proberen duidelijk maken wat hij er allemaal zal gaan doen. Maar de directeur werd onmiddellijk geknuffeld  dus dat zit al goed ! Gezien hij nog heel veel moet leren qua taal, tekenen, kleuren en knutselen, hebben we besloten hem in het derde kleuterklasje te laten beginnen.

Hij is super sociaal met andere kindjes, en speelt dan ook heel graag met de kindjes in de straat (en dat zijn er toch wel wat), maar ook zijn neefje Miyagi kwam niet onderuit aan de knuffels en zoenen van Abereham, en Thibau (zoontje van mijn vriendin Veronique) moest ook de vele zoenen en knuffels ondergaan tijdens zijn eerste bezoekje aan plopsaland, want jah van studio 100 MOET hij toch alles leren kennen, als kind in België ! Hij zingt als geen ander het Piet Piraten lied al mee en Amica kent geen geheimen meer voor hem, ook al omdat paardjes zijn hart veroverd hebben, maar hoe kan dit anders... In Plopsa was hij heel flink : geen gezaag om ergens op of af te gaan, of het park te verlaten, geen gezaag voor ijsjes of snoepjes of cadeautjes, geen gezaag in de wachtrijen, ... hij genoot met volle teugen van dit luxepark dat voor Ethiopische kindjes werkelijk een droomparadijs moet zijn ! Hij had ook totaal geen schrik en ging zelfs mee op één van de roller coasters (moedig sterk ventje). Een echte Lobelle dus .

Mijn adoptieverlof is bijna voorbij, en het voelt echt te vroeg aan om hem nu reeds in het alledaagse snelle ritme van werken, schoolgaan, eten en slapen onder te dompelen, maar dat is nu eenmaal het leven...

Mijn blog zal geen dagboek blijven, maar af en toe zal ik wel eens een update geven, en de eerste dag thuis kan ik jullie toch echt niet ontzeggen.

Abereham lijkt heel tevreden met zijn nieuwe huis en huisgenoten. Maar wat wil je, het eerste wat hij zag was de Harley van papa in de garage, het drumstel van Laszlo zijn muziekgroep, de auto's, het paardenmateriaal, een supergrote tv in de living, zijn kamertje met een knuffelbeer die echt knuffelt en geluid maakt, enz... in zijn ogen moet hij echt wel in het paradijs terechtgekomen zijn.

We moesten dringend om boodschappen, eerst samen met papa, broer en zus naar de beenhouwer en de bakker. De boterhammetjes 's middags met prepare gingen er verbazingwekkend goed in. Abereham proeft ook aan alles en is echt bereid zijn injerra eventjes te vergeten voor al die nieuwe ervaringen. Dan naar de colruyt : zo'n grote winkels bestaan gewoon niet in Ethiopië. Abereham zei dan ook constant bakka, bakka (wat "genoeg" betekent) toen we ons karretje aan het vullen waren, maar hielp dapper mee om alles weg te leggen, eens we terug thuis waren.

Laszlo is duidelijk zijn nieuwe speelkameraadje geworden, mama, papa en grote zus zijn een beetje afgeschreven vandaag, de zoen en knuffel bij het slapengaan gaan enkel naar Laszlo, tot groot verdriet van de rest van het gezin , maar we zullen het hem maar vergeven.

's morgens is hij er zelf een beetje stil van, maar we besluiten er niet al te veel aandacht aan te besteden en gaan na een bezoekje aan het gemeentehuis (via de markt van Wetteren) met zijn allen spelen in Puyenbroeck. Goede keuze ! Hij is weer super blij en enthousiast om door de grote grote buis te schuiven. Zonder mopperen gaat hij terug mee naar huis waar hij het kleine fietsje vind in het tuinhuis. Papa neemt de grote middelen om de bandjes nog eens goed op te pompen en Abereham probeert te fietsen, maar dat lukt natuurlijk niet. Dan maar naar de fietsenmaker achter hulpwieltjes. Abereham begint te wenen als we zijn fietsje in de koffer steken, maar merkt al vlug dat hij verkeerd was als we bij de fietsenmaker aankomen, en lacht dan een beetje verlegen naar ons. Dat bewijst de communicatieproblemen die we moeten overbruggen... Hij bedankt de fietsenmaker luidruchtig met een dankoe ciao ciao! En gaat blij met zijn aangepaste fietsje superfier door de regen fietsen !

s' avonds na een bubbelbad met superveel schuim, herinnert hij zich dat we eigenlijk wel allemaal een zoen verdienen als hij gaat slapen  Iedereen terug gelukkig dus ! We waren eventjes zijn tandjes vergeten poetsen en hij roept "mama, mama !" als ik zijn kamertje passeer om er mij aan te herinneren, wat me natuurlijk doet wegsmelten...

We verwachten zoveel van zo'n kleine jongen, en we weten absoluut niet echt wat er echt allemaal in zijn hoofdje speelt, maar hij probeert zo zijn best te doen om zich aan te passen. We zien zeker al verschil in zijn gedrag tussen onze ontmoeting in Ethiopië en hier thuis : hij lijkt meer kind te zijn hier, laat zich al wat meer helpen bij het aankleden en wassen bijvoorbeeld, wil niet alles meer alleen doen en geniet van het kind zijn in zijn spelen, hij hoeft niet nodig stoer of volwassen te gaan doen. Het knuffelen en zoenen kan/wil hij nog niet, maar hij denkt er wel over na. Het is een schattige jongen, zo klein en fragiel, met zoveel geschiedenis en zijn eigen dromen. Het is zeker niet gemakkelijk, maar wel erg boeiend om hem te zien evolueren en hem te proberen steunen zowel in zijn verdrietjes als in zijn enthousiasme. Maar we zijn er nog lang niet, er is nog een lange weg af te leggen...

Abereham had onze boodschap wel heel erg goed begrepen "nege awroplane Laszlo", het eerste wat hij zei die ochtend was "awroplane Laszlo Belgium !" toen hij wakker werd !

Hij begon direct alles op te ruimen en de valiezen te maken. Maar we moesten wel nog een hele dag overbruggen, ocharme, want ons vliegtuig ging maar rond 23:45 vertrekken. We hadden in de voormiddag wat speelactiviteiten gepland in het hotel, want tegen 12 uur moesten we de kamer verlaten, om dan naar het Hilton hotel te gaan zwemmen. Elke keer wanneer hij dacht, nu is het moment, ging hij naar het toilet. Duidelijk een beetje zenuwachtig onze Abereham

Het zwembad in de Hilton was alweer een nieuwe ervaring voor hem, hij had alweer heel wat plezier !
We gunden hem zijn laatste gesprekken in Amhaars tegen iedereen die het toeliet om met hem te praten (veel...) en Axelle en ik deelden tegen 's avonds onze laatste t-shirts en speelgoed en snoep uit aan een hele bende kinderen die uit alle straatjes en steegjes leken te komen, afkomend op de tam tam boodschap dat de "foreigners" iets kwamen geven ! We werden langs alle kanten geknuffeld, en ik had spijt dat ik mijn camera niet had meegenomen, want het was een heel erg vrolijk leuk gezicht om al die kindjes in de rij te zien staan.

En dan voerde het busje ons EINDELIJK naar de grote luchthaven. Abereham nam letterlijk van iedereen afscheid, bye bye, ciao caio !! Al zwaaiend stapte hij in het busje, met zijn kleine valiesje, zwaaide nog eens naar het hotel, en zwaaide letterlijk zijn land uit toen we de luchthaven inliepen.

De man aan de balie was uiterst vriendelijk, de dame die de paspoorten checkte was uiterst vriendelijk, iedereen maakte nog een praatje met hem en hij voelde zich duidelijk in zijn nopjes ! We aten nog een laatste hapje in de luchthaven, dat al helemaal westerse gerechten serveerde : hamburgers, pizza's, frietjes. Abereham at een groot stuk cake, nam de groene pepersaus die bij Axelle haar pizza geserveerd werd en dopte de cake erin als was het injerra... de serveerster vroeg verbaasd of hij dit wel lekker vond, wat positief werd beaamd. We hebben blijkbaar een uniek exemplaar geadopteerd...

Abereham was wel erg braaf tijdens het lange wachten, zong Ethiopische liedjes tijdens de security controle, waardoor de security man begon mee te zingen, en zat braafjes naar de vliegtuigen te kijken tot we mochten instappen. Tijdens het opstijgen keek hij met grote ogen overal rond, maar voelde zich veilig tussen mama en zijn nieuwe zus. Het vliegtuigeten werd aan een grondig  proef onderzoek onderworpen, hij riep naar de air hostessen dat hij koffie wou (waardoor de italianen naast ons verbaasd en lachend opkeken), waarna hij als een blok in slaap viel.

Bij de landing in Brussel was hij een beetje stilletjes, maar toen we mochten uitstappen liep hij met grote stappen enthousiast door de lange gangen : de roltrappen en bewegende vloeren waren alweer nieuwe ervaringen die als positief werden onthaald, en toen zag hij Laszlo; liefde op het eerste gezicht ! Een grote broer was duidelijk iets waar hij naar uitgekeken had en het klikte direct tussen die twee...

Het is hier bijna niet te doen om een blog bij te houden : het internet is veel te traag, ik krijg er met moeitje dit berichtje op .

Vandaag uitstapje gedaan naar Debre Zeyt, naar een resort waar we met een bootje konden varen op een meer, heel lekker eten en zwemmen. Abereham was heel de dag dan ook in de wolken ! Ik heb maar één keer moeten vragen om bij ons te blijven (want hij loopt nog altijd van de ene persoon naar de andere), wat hem alweer deed wenen, maar eigenlijk helpt het ook wel, geleidelijk aan begint hij aan onze "regeltjes" te wennen. Hij heeft ook nooit echt een gezin gehad, dus voor hem is het duidelijk allemaal erg nieuw. Als je denkt aan waar hij vandaan komt, dan doet hij het eigenlijk wel heel erg goed !

Hij is wel erg zelfstandig en wil nergens bij geholpen worden. Als iets niet direct lukt dan probeert hij het tot het  wel  lukt, en wil onze hulp nauwelijks. Bij het eten hadden wij een grote spaanse peper als versiering op ons bord. Nog voor we iets hadden gemerkt, had hij deze genomen en een stuk van gebeten ! De mensen aan de andere tafels waren alweer aan het lachen. En... hij at de peper helemaal op. Enkel de witte pitjes moesten er uit. Niet te geloven...

Bij het bootje varen leerde hij links, rechts, links, rechts, ... alweer een paar woordjes bij. Zelf leren we ook elke dag wat Amhaars bij, doo rins ons boekje op zoek te gaan naar woorden waarmee we hem bepaalde dingen duidelijk willen maken, zoals nege awroplane Laszlo : morgen vliegtuig Laszlo ! Hij bleef de hele dag die woordjes regelmatig herhalen, dus hij heeft het wel begrepen...